Un desastre de fillo

Poderiache gostar tamén...

6 Respostas

  1. A profesión de nai/pai non é certamente sinxela. Cómpre ter en conta todos estes aspectos, pero coincido en que a paciencia é un punto interesante.

    Por suposto, predicar co exemplo, e que as consecuencias se cumpran para que non quede en entredito a labor materna/paterna.

    Moi interesante a entrada, tomo nota!

  2. Graciñas polas túas palabras, Ana Belén. Un pracer verte por aquí.

    Onte mesmo unha persoa me comentaba que estaba cun neno de 3 anos e que o neno lle dicía que lle collera algo do chan. Ela dicíalle que debía collelo él. O neno agarrou un berrinche tremendo para saírse coa del. E ela con toda a paciencia agahouse e púxose a súa altura para dicirlle: “Dame igual que chores e que che ouzan na Coruña. Se queres o xoguete, terás que collelo ti”. É un bo exemplo de control dunha conduta caprichosa.

    Saudiños.

  3. Pois si, especialmente porque os berrinches non son fáciles de levar, sobretodo en público. Pero é a única maneira de que non “saian coa del@s”.

    Parabéns novamente pola páxina, é un pracer seguirte cando consigo facer un oco.

    Bicos

  4. Ja, ja…. Que listos son e como nos sacan das nosas casillas!!! Veñen cun programa de fábrica fantástico. Se aprendéramos con esa facilidade os adultos…!!!

    Moitas grazas polas túas intervencións.

  5. Anonymous di:

    Valorar os seus esforzos, siiiiiiiiiiiiii… Nesta cuestión Galicia pode ter un problema dada a súa forma de ser e de comportarse de moitos dos seus nacionais . Teño unha profesión que me permite contrastar diferentes culturas e actitudes ante diferentes aspectos da vida. Pois ben, cheguei á conclusión que, en Galicia, o eloxio, non sempre está ben visto. Bastantes persoas, cando elogias un aspecto delas, tómano como que “a estás chufando” e empezan a preguntarse que lles vas a pedir .-))) Hai que diferenciar o eloxio do peloteo. Elogiar é valorar algo, que uno reputa como certo e exprésao. O peloteo, en cambio, é valorar algo, que uno reputa como NON certo e en consecuencia, intentar enganar ao outro, facéndolle crer calquera cousa para o seu propio beneficio. Confeso que hei ter problemas ao outorgar eloxios en Galicia, non así en cambio noutras culturas ou nacións. Non digo que tod@s l@s galleg@s reaccionen da mesma xeito, digo que moitos deles, na miña experiencia, polo menos, reaccionan con desconfianza, cousa que non pasa noutras partes. De aí vén o meu comentario inicial.

    Devandito isto estou totalmente de acordo co contido do escrito da autora.
    A.

    • Saúdos e moitas grazas polas túas reflexións, que enriquecen este debate.

      Valorar ás persoas cando o merecen é moi importante, máis alá das diferenzas culturais. Sempre é moito máis efectivo reforzar as condutas que desexamos que permanezan que “castigar” aquelas que queremos que desaparezan. O reforzo positivo agrada e o castigo desagrada. Unha cultura que educa a través do castigo probablemente consiga adultos que non se valoran adecuadamente, mentres que educar a través do reforzo, probablemente fomente adultos máis satisfeitos consigo mesmos.

      Estas valoracións son moi útiles non só no entorno familiar, senón tamén a nivel escolar ou organizacional. Sentir que os demais valoran os nosos esforzos e logros é importante para todas as persoas.

      Un pracer saudarte.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *